Τετάρτη, 10 Αυγούστου 2016

Το δικό μου Αιγαίο





Κι άξαφνα η μπουρού του καραβιού ενημερώνει τους ανυπόμονους επιβάτες πως ακόμα ένας προορισμός, είναι γεγονός. Και με μιας, από την κάψα της πόλης βρίσκεσαι να περπατάς στο τσιμεντοστρωμένο λιμάνι του μικρού νησιού... ο αέρας να παίρνει τα μαλλιά σου κι εσύ να χαμογελάς, καθώς βλέπεις το καράβι ν’ αναχωρεί για το επόμενο νησί. Χαμογελάς γιατί σκέφτεσαι πως και τούτο το καλοκαίρι, ένα ακόμα Αιγαιοπελαγίτικο νησάκι σε καλοδέχεται και σε περιμένει να το γνωρίσεις.

Ανοίγεις τον χάρτη και ψάχνεις να βρεις από που θα πρέπει να ξεκινήσεις … κι ύστερα, σηκώνεις τα μάτια σου προς τα πάνω και τον κλείνεις απότομα. Γιατί όλα είναι μπροστά σου! Τα κάτασπρα σπιτάκια, οι μπουκαμβίλιες μέσα στα άσπρα πιθάρια, τα μικρά μπαλκόνια με τα μακρόστενα, καφασωτά παράθυρα - για να κρατούν έξω τον Βοριά - κι οι ανηφοριές που πρέπει ν’ ανεβείς μέχρι να φθάσεις στην χώρα.

Γιατί όλα τα νησιά του Αιγαίου έχουν τις ανηφόρες τους, αφού οι ντόπιοι έκτιζαν πάντα τα χωριά τους μακριά από την θάλασσα, για να προστατεύονται απ’ τους κουρσάρους και τους πειρατές. Και όλα τα νησιά έχουν και το δικό τους ‘’Λιβάδι’’! Μικρό, Μεγάλο, Πίσω, Πέρα, Δυτικό, Μέσα… όμως πάντα το ‘’Λιβάδι’’ τους, ακούμπαγε την θάλασσα. 

'’Τα Λιβάδια’’ τόπος άγονος, επικίνδυνος, απαγορευμένος και προσιτός μόνο στα ζώα των κατοίκων που κατέβαιναν εκεί για βοσκή. Αλλά όμως όλοι οι νησιώτες, από το ‘’Λιβάδι’’, έβλεπαν κάθε Μάρτη να ξεπροβάλει η άνοιξη και να μυρίζει Πασχαλιά και καλοκαίρι! Γιατί όπως λέει και ο Μυριβήλης: «Στ' ακρογιάλια του Αιγαίου η άνοιξη βγαίνει από τη θάλασσα...»

Το απέραντο μπλε, ουρανού και θάλασσας, τα διάσπαρτα νησιά, οι ελαιώνες που γλύφουν τα πέλαγα, τα χωριά που κρέμονται από τους λόφους και τα χαμηλά βουνά, οι χρυσές παραλίες με τα γερτά από τον άνεμο αλμυρίκια, ο καραγκιόζης ‘’που ποτέ δεν πεθαίνει’’, τα πανηγύρια και οι χοροί στις πλατείες και τα ξωκλήσια που λάμπουν κάτασπρα μέσα στην απλότητά τους...

Ναι, αυτό είναι το δικό μου Αιγαίο.


Κείμενο - Άννα Γαλανού

Τρίτη, 28 Ιουνίου 2016

Άννα Γαλανού - Οι περισπωμένες


Πάντα μου άρεσαν οι περισπωμένες, αυτά τα καπάκια, όπως τα έλεγα στις πρώτες τάξεις του Δημοτικού, όπου και τα έβαζα σωρηδόν. Καλημέρα έγραφα κι έβαζα μια περισπωμένη από δω ίσαμε την άλλη άκρη της σελίδας. Σαν ένα μεγάλο μουστάκι έμοιαζε.
Μου άρεσε κι η λέξη: πε ρι σπω με νη… είχε διάρκεια και μαζί έτρεχε σαν νεράκι στο στόμα μου.
«Δεν βάζουμε Αννούλα παντού περισπωμένη, συνήθως στα ου και ω και επιπλέον στα…», μου εξηγούσε στην αρχή υπομονετικά ο δάσκαλος.
Μα εγώ εκεί, ήταν να μην πάρω φόρα.
«Μάλιστα κύριε» του απαντούσα και την άλλη μέρα ξανά τα ίδια.
Μετά από λίγες μέρες άρχισαν οι τιμωρίες.
«Γράψε μου 100 φορές που βάζουμε περισπωμένη κι άλλες 100 που βάζουμε οξεία»
Ξημερωνόμουν να γεμίζω σελίδες με το καλοξυσμένο μολυβάκι, με καθαρά γράμματα χωρίς μουτζούρες, να γράφω τους κανόνες της οξείας και της περισπωμένης… και την άλλη μέρα ξανά τιμωρία, γιατί το χούι μου είχε μείνει για τα καλά. Σε κάθε φωνήεν που έβλεπα, πάρε κι από μια περισπωμένη πιο μεγάλη κι από το μουστάκι του κυρίου Μιχάλη, που πια είχε αποκάμει μαζί μου και δεν ήξερε τι άλλη τιμωρία να μου βάλει.
Όσες φορές με σήκωνε στον πίνακα να του πω τους κανόνες, τους έλεγα σαν νεράκι,  ‘’η προπαραλήγουσα δεν περισπάται, όταν η λήγουσα είναι μακρά…’’  κι όταν με έβαζε να γράφω κείμενο, έψαχνε την οξεία με το μικροσκόπιο.
Δεν καταλάβαινα τίποτα, ούτε από απειλές του τύπου, ‘’θα σε αφήσω στην ίδια τάξη’’, ούτε από τιμωρίες του στυλ ‘’όρθια στο ένα πόδι, με την πλάτη γυρισμένη στην τάξη’’.


Μια μέρα με φώναξε στο γραφείο του, επισήμως. Με άφησε να στέκω όρθια μπροστά του, κάμποση ώρα, δήθεν πως ήταν απασχολημένος με τον χάρτη της Μεσοποταμίας, κι ύστερα σήκωσε τα μυωπικά μάτια του και με ρώτησε αυστηρά.
«Πες μου γιατί το κάνεις αυτό;»
«Ποιο;» έκανα την ανήξερη εγώ.
«Γιατί βάζεις παντού περισπωμένες; Αφού ξέρεις όλους τους κανόνες. Το κάνεις επίτηδες, για να μου σπάσεις τα νεύρα;»
«Όχι κύριε, ποτέ δεν θα έκανα κάτι τέτοιο» απάντησα σεμνά, ενώ μέσα μου έτρεμα. Φοβόμουν που ήμουν στο γραφείο του, μόνο όταν έκανες κάτι πολύ κακό σε φώναζαν εκεί και φυσικά η τιμωρία που σε περίμενε ήταν πολύ μεγάλη.
«Τότε γιατί το κάνεις; Την αλήθεια να μου πεις»
«Μου αρέσουν οι περισπωμένες κύριε, τις λατρεύω. Μόνο γιαυτό το κάνω»
Με κοίταξε για λίγο παραξενεμένος και μετά μου είπε να φύγω.
Έσκυψα το κεφάλι κι έφυγα, χωρίς να μπορώ να πιστέψω ότι δεν θα έπαιρνα αποβολή και ότι δεν θα αναγκαζόμουν να πάω στο σχολείο την άλλη μέρα με τον πατέρα μου.
Την άλλη μέρα με σήκωσε στον πίνακα.
Γράφε μου είπε.
Μπορῶ, γελῶ, ἀγαπῶ, φῶς, Ἀθηνᾶ, ωραῖος, δῶρο, σχολεῖο, γῆ, μῆλο, κῆπος, ὦμος, συγγενεῖς, τοῖχος, Ἡρακλῆς, ἐντελῶς νοῦς, ἀφοῦ, εὐτυχῶς… και πολλά ακόμα ρήματα, επιρρήματα, αντωνυμίες και ουσιαστικά, που όλα μα όλα έπαιρναν περισπωμένη.
Την άλλη μέρα έγινε το ίδιο, και την παράλλη και πάλι το ίδιο. Επί ένα μήνα κάθε πρωί, βρισκόμουν στον πίνακα κι έγραφα λέξεις που όλες έπαιρναν περισπωμένη. Τις είχα μάθει πια απέξω, τις ήξερα μία προς μία. Μέχρι που τις βαρέθηκα!
Ένα πρωί λοιπόν του είπα:
«Κύριε, σήμερα δεν μπορώ να σηκωθώ με πονάει η κοιλιά μου»
«Καλώς» μου απάντησε
Αλλά και την άλλη μέρα με πονούσε η κοιλιά μου  και όλη την επόμενη εβδομάδα, μέχρι που ο κύριος δεν με ξαναφώναξε πρωί πρωί στον πίνακα κι εγώ άρχισα να εφαρμόζω στις εκθέσεις μου, όλους τους κανόνες της γραμματικής και να βάζω τις περισπωμένες και τις οξείες ανάλογα, στην σωστή τους θέση.

Μου έμεινε όμως το απωθημένο της περισπωμένης, κι όταν καταργήθηκε το πολυτονικό σύστημα και τις έχασα όλες με  μιας, το παλιό παράπονο άρχισε και πάλι να με καίει. Μόνο οξείες έβλεπα, παντού πια έβαζαν μόνο οξείες!
Ευτυχώς έμεινε το επίθετο μου, που τελειώνει σε –οῦ, κι έτσι με στυλό ή με καλοξυσμένο μολύβι γεμίζω ολόκληρες σελίδες, κοινώς βγάζω το άχτι μου, κάθε φορά που με πιάνει η νοσταλγία της ίσιας, μακριάς ή τεθλασμένης σαν μουστάκι γραμμής.


῎Αννα Γαλανοῦ

Δευτέρα, 27 Ιουνίου 2016

Ζωγραφική - Τότε που τραγουδούσαν οι Θεοί

Όταν ένα βιβλίο γίνεται έμπνευση...αποτυπώνεται με κάθε μορφή τέχνης! 
Ζωγραφική σε πιάτα από την Μαρία Τερζούδη, εμπνευσμένα από το βιβλίο μου 
"Τότε που τραγουδούσαν οι Θεοί"



Εφημερίδα Πελοπόννησος - Συνέντευξη Κρίστυ Κουνινιώτη

'Αννα Γαλανού: «Ας κρατήσουμε τη σημαία της ελπίδας ψηλά»

Συνέντευξη στην Κρίστυ Κουνινιώτη


1. Στο βιβλίο σας αποτυπώνετε ποικίλους κόσμους: Τον ματαιόδοξο και απατηλά λαμπερό της τηλεόρασης, τον στυγνό και ανελέητο των επιχειρήσεων, αλλά και τον υγιή, αυτόν των δίκαιων ανθρώπων. Πώς άρχισε να ξετυλίγεται, στον νου σας, το νήμα της γραφής του;
Μιλάτε για το εφήμερο, το απωθημένο και το σωστό. Έτσι θα μπορούσαν να χαρακτηριστούν οι τρεις άξονες που οριοθετούν τους ήρωες μου και τις ιστορίες που δημιουργώ γύρω από αυτούς. Οι δυο πρώτοι, δυστυχώς, αποτελούν την πραγματικότητα του 21ου  αιώνα. Το κυνήγι της προβολής, του κέρδους, της ματαιοδοξίας, επί της ουσίας το κυνήγι του τίποτα, λειτουργεί σαν δέλεαρ εφησυχασμού, ώστε οι προσδοκίες μας να μινιμάρονται ολοένα και περισσότερο. Για μένα η δικαίωση και η κάθαρση είναι το ζητούμενο και αυτό επιδιώκω σε όλα μου τα βιβλία. Είναι η γεύση που θέλω να αφήνω, σαν τελευταία ελπίδα, στους αναγνώστες μου. Δεν δυσκολεύτηκα να βρω την άκρη του νήματος, είναι πανεύκολο. Αρκεί να παρακολουθήσει κάποιος με προσοχή ένα δελτίο ειδήσεων.
  
2. Τρεις γυναίκες και δυο άντρες οι κεντρικοί σας ήρωες. Διαφορετικοί αλλά και όμοιοι σε κάποια σημεία. Ποιος απ’ όλους σας ζόρισε περισσότερο;
Με ζόρισε ο Κώστας, που εκτός από τον ρόλο ενός από τους πλέον κεντρικούς μου ήρωες, τον όρισα και σαν αφηγητή της ιστορίας, σε Α΄ Ενικό πρόσωπο και Ενεστώτα. Είναι ένας χαρακτήρας με αρκετά μυθοπλαστικά στοιχεία, γιατί σήμερα δεν είναι εύκολο να συναντήσεις έναν τέτοιο άνδρα. Επιχειρηματίας μεν, αλλά μπορεί να ονειρεύεται και να ταξιδεύει με πυξίδα στίχους ποιημάτων, λόγια παλιών ανθρώπων με αξίες και οράματα, δεν ψάχνει την επιβεβαίωση μέσα στα πλούτη του, αλλά στην μυρωδιά της θάλασσας και στην αιωνιότητα του βότσαλου. Λατρεύει τ’ αστέρια, γιατί τα θεωρεί σεμνά. Ένας πραγματικά ξεχωριστός άνθρωπος, που λατρεύω κυριολεκτικά.
  
3. Πεπρωμένο: Ο ρόλος του κυρίαρχος στη ζωή τους. Μοιάζει τρομακτικό να γινόμαστε μαριονέτες στα χέρια του… Του ξεφεύγεις;
Πολύ δύσκολο να ξεφύγεις από το πεπρωμένο, την ειμαρμένη των αρχαίων φιλοσόφων, ‘’το γραφτό’’, όπως το αποκαλούμε λαϊκά, από την αρχαιότητα ως τις μέρες μας. Είναι πράγματι τρομακτικό να μην μπορείς να παρέμβεις, να νιώθεις ανίσχυρος μπροστά σε κάποια πράγματα που συμβαίνουν τελείως απρόοπτα και σου αλλάζουν μια για πάντα την ζωή σου. Πιστεύω στο πεπρωμένο και είμαι οπαδός της ρήσης, ‘’δεν σχεδιάζω τίποτα, μιλώ μόνο για το τώρα’’.

4. Μέσα από την ιστορία σας, καταδεικνύεται και η σημασία της επίδρασης των γονιών στη διαμόρφωση του χαρακτήρα του ατόμου. Θεωρείτε το «στίγμα» της ανεξίτηλο;
Πολύ καίρια η ερώτηση σας. Ήταν συνειδητή η επιλογή μου να βάλω την Χριστίνα να μεγαλώσει χωρίς πατέρα, τον Αλέξη χωρίς μητέρα και την Ελίνα χωρίς κανένα γονέα. Όμως και στους γονείς, έδωσα συγκεκριμένα χαρακτηριστικά, για να φανεί ξεκάθαρα, πόσο μπορούν να επηρεάσουν τον χαρακτήρα των παιδιών τους. Η Χριστίνα γίνεται ανασφαλής, ο Αλέξης καιροσκόπος και αδίστακτος και η Ελίνα επιθετική και ανικανοποίητη. Θέλω επίσης να τονίσω, πως πιστεύω απόλυτα στον θεσμό της οικογένειας, την οποία θεωρώ καταλύτη πολλών πραγμάτων και καταστάσεων. 

5. Ανατροπές και γερές δόσεις σασπένς, στοιχεία του βιβλίου σας. Έχετε φλερτάρει ποτέ με την ιδέα να επιχειρήσετε μια βουτιά στα νερά της αστυνομικής λογοτεχνίας;
Μετά το περυσινό μου βιβλίο ‘’Σμαράγδι στη Βροχή’’, αλλά με μεγαλύτερη επίταση μετά την κυκλοφορία του ‘’Όταν Φεύγουν τα Σύννεφα’’, έχω δεχτεί, κυρίως από αναγνώστες μου και μάλιστα αρκετούς, την ίδια ερώτηση. Κάποιοι μάλιστα παρακλητικά με προτρέπουν να ασχοληθώ με το αστυνομικό μυθιστόρημα. Δεν μπορώ να αποκλείσω τίποτα, δεν ξέρω τι θα γράψω στο μέλλον, για την ώρα όμως, κάτι τέτοιο δεν είναι στα προσεχή μου σχέδια.

6. Εχει τύχει, αλήθεια, να σας επισκεφθούν στα όνειρά σας ήρωες των βιβλίων σας, αφού έχει μπει η τελεία;
Ποτέ δεν έχει γίνει αυτό, στα όνειρα μου δηλαδή. Αντίθετα όμως έρχονται και με ενοχλούν πολλές φορές οι μορφές τους, κυρίως όταν βρίσκομαι χαλαρή,  σε ‘’νιρβάνα’’, όπως συνηθίζω να λέω. Έρχονται απροειδοποίητα και με τσιγκλούν με την παρουσία τους, κυρίως παραπονούμενοι, ότι κάτι ξέχασα να προσθέσω στον χαρακτήρα τους, ότι τους αδίκησα ή τους υπερεκτίμησα. Ναι, έχουμε και τέτοια τερτίπια.

7. «Για να πολεμήσεις κάτι, πρώτα πρέπει να το αποδεχτείς σαν γεγονός. Να πεις ‘‘συμβαίνει σε εμένα, επηρεάζει τη ζωή μου, τις επιλογές μου, το μέλλον μου’’» γράφετε. Μια μεγάλη αλήθεια, που απαιτεί, ωστόσο, να καταδυθείς εντός σου… Μας επιτρέπει η αγχωτική καθημερινότητα τέτοιου είδους καταδύσεις;
Εμείς είμαστε εκείνοι που επιλέγουμε και βάζουμε προτεραιότητες, πάντα βέβαια σε άμεση σχέση με τις επιδιώξεις και τον χαρακτήρα μας. Όταν κρύβουμε τα σκουπίδια κάτω από το χαλί, κάποια στιγμή, θα γλιστρήσουμε και θα πέσουμε ή θα γίνουν τόσα πολλά που δεν θα επιτρέψουν στο χαλί να τα σκεπάσει. Η αγχωτική καθημερινότητα έχει πολλά σκουπίδια, πολλές λάθος επιλογές, λάθος ανθρώπους που περιστρέφονται γύρω μας και μας αποπροσανατολίζουν από τις ουσιαστικές μας αναζητήσεις. Κρατάμε μια μεγάλη γόμα, ώστε καθημερινά να κάνουμε πολλά ‘’σβου’’. Από κει και πέρα η ''κατάδυση’’ στο εντός της ψυχής μας γίνεται πάρα πολύ πιο εύκολη και το ουσιαστικό, πιο ανώδυνη και χωρίς κόστος.

8. «Ο φόβος νεκρώνει κάθε επιθυμία για δημιουργία, για αντίδραση, για νεωτεριστικές σκέψεις» διαβάζουμε, να λέει χαρακτήρας του βιβλίου σας, με αφορμή τον τρόμο και την ανασφάλεια που προκαλούν, σήμερα, στον κόσμο οι ειδήσεις. Η άποψή σας περί δυνατότητας αντίδρασης;
Το πρώτο είναι να παραδεχτούμε ότι φοβόμαστε. Να μην φοβηθούμε να πούμε, ότι, ναι, δεν είμαι καλά. Δεν φοβάμαι να το πω. Σας λέω ένα απλό, καθημερινό παράδειγμα. Επίσης να μην μπερδεύουμε την ανασφάλεια με τον φόβο, είναι πολύ σημαντικό αυτό, ειδικά στην αβεβαιότητα της εποχής που διάγουμε. Η δειλία, ο φόβος και η ανασφάλεια είναι τα τρία κακά του 21ου αιώνα. Αν δεν τα δαιμονοποιήσουμε, ναι, πιστεύω ότι μπορούμε καίρια να αντιδράσουμε.

9. «Οταν φεύγουν τα σύννεφα», λοιπόν… Στη χώρα μας, βλέπετε να…μετατοπίζονται καθόλου; Και κατά πού;
Τα σύννεφα δεν ανατέλλουν, δύουν όμως. Συνήθως εμφανίζονται από δυτικά, και δύουν δυτικά… Η χώρα μας είναι ένα απέραντο μπλε ουρανού και θάλασσας, αυτό είναι και το μεγάλο της ατού. Έχει ξεπεράσει μεγαλύτερους σκοπέλους από τον σημερινό, τους ξέρουμε όλοι, και έχει επιβιώσει μια χαρά. Το ίδιο θα γίνει και τώρα. Προσωπικά περισσότερο φοβάμαι την κρίση και την έκπτωση σε αξίες και ιδέες παρά την οικονομική, η οποία με βεβαιότητα κάποια στιγμή θα ξεπεραστεί. Ας κρατήσουμε την σημαία της ελπίδας ψηλά, το έχει ανάγκη η ψυχή μας.  
  
10. Τα χρώματα με τα οποία βάφετε την καθημερινότητά σας -ακόμα κι εν μέσω μουντάδας;
Το μενεξελί είναι ένα χρώμα που κατ’ ουδένα τρόπο δεν μπορείς να το αγνοήσεις, όμως ταυτόχρονα η παρουσία του δεν σε αφήνει ανεπηρέαστο. Είναι ένα χρώμα που περιέχει μέσα του το γαλάζιο και το κόκκινο, χρώματα της ελπίδας και του έρωτα. Χρώματα καθαρά που ο συνδυασμός τους μεταμορφώνεται στη μελαγχολία κάθε χαμένης στιγμής. Επιλέγω μενεξελί στην καθημερινότητά μου. Με κρατά σε εγρήγορση.

"Φιλαναγνώστης" - Όταν Φεύγουν τα Σύννεφα

 Βιβλιοκριτική, με την ματιά της Βιργινίας Αυγερινού


«…Έτσι είναι όμως η ζωή, ένας κύκλος. Όλα ξεκινούν και τελειώνουν από εκεί που άρχισαν, τίποτα δεν γίνεται στην τύχη. Όλα συμβαίνουν για κάποιο λόγο, γεγονότα και καταστάσεις, είτε καλά, είτε όχι …οδηγούν κατά έναν περίεργο τρόπο στην αλήθεια, στην εξιλέωση, στη συγνώμη, στην απονομή δικαιοσύνης…»


Κατερίνα Τσεμπερλίδου - κριτική

Όταν φεύγουν τα Σύννεφα
Εκδόσεις Διόπτρα

Ένα σύγχρονο μυθιστόρημα που συνδυάζει όσα θα ήθελες από ένα βιβλίο: έρωτα, πλεκτάνες και ανατροπές, αστυνομική πλοκή, οικονομικές συγκρούσεις.

'Όταν Φεύγουν Τα Σύννεφα'', Απόσπασμα, σελ. 43-44

Ανέκαθεν ζήλευα τους ποιητές που με λίγες μόνο λέξεις μπορούσαν να περιγράψουν μια ολόκληρη ζωή. Κάποτε είπα σ’ έναν από τους μεγαλύτερους, ήμουν από τους τυχερούς που τον πρόλαβαν ζωντανό, ότι πιστεύω πως κάθε ποίημα αποτελεί ένα ολόκληρο βιβλίο. Είναι μοναδικό το χάρισμα της ποίησης και των δημιουργών της, όταν μέσα σ’ ελάχιστους στίχους, μπορούν να συμπεριλάβουν και να περιγράψουν τόσα πολλά πράγματα.
«Ναι έτσι είναι» μου απάντησε σκεφτικός, «μόνο που σήμερα η ζωή τρέχει μ’ άλλους ρυθμούς και η ποίηση σιγά σιγά παραγκωνίζεται. Δεν γίνεται πια τραγούδι στο στόμα των ανθρώπων και ξέρεις γιατί;»
Δεν ήξερα, δεν το είχα σκεφτεί, αλλά έτσι ήταν, δίκιο είχε. Εδώ και είκοσι χρόνια, ίσως και περισσότερα, όλο και λιγότερα ανθολόγια εύρισκες στα βιβλιοπωλεία, όλο και λιγότερες ποιητικές συλλογές εκδίδονταν, όλο και λιγότεροι ποιητές ανθοφορούσαν με τα λόγια τους στο μυαλό μας. Δεν ήξερα λοιπόν να του απαντήσω το γιατί, μόνο τις διαπιστώσεις του παρέθεσα κι ύστερα έμεινα να τον κοιτάζω αμήχανος. Μ’ ακούμπησε απαλά στον ώμο και πλησίασε το στόμα του στο αυτί μου. Μου είπε χαμηλόφωνα, σχεδόν συνωμοτικά…
«Τη φοβούνται την ποίηση νέε μου. Η ποίηση είναι ποτάμι, οι λέξεις της είναι ορμητικές, δυνατές, και κοφτερές σαν λάμες. Το κάθε ποίημα είναι ένα σύνθημα, μια εξέγερση ενώ κάποιοι θέλουν ν’ αποκοιμίσουν το μυαλό μας. Να μας λείπει αυτό το φρούτο σκέφτηκαν και σταδιακά άρχισαν να το εφαρμόζουν. Σε λίγα χρόνια όλοι εμείς θα μπούμε στα μουσεία. Άλλες εποχές, άλλα τερτίπια. Αλλάζουν τον Έλληνα, στερώντας του το δικαίωμα να ονειρεύεται…»
Σοφά λόγια που επιβεβαιώθηκαν όλα.

Σάββατο, 11 Ιουνίου 2016

Ένας Ουρανός μ' Αστέρια - Κώστας Γαλανός

Το τραγούδι που επαναλαμβάνεται μέσα στο βιβλίο, δοσμένο μέσα απο την υπέροχη φωνή και ερμηνεία του Κώστα Γαλανού

Η Ιουλία Ιωάννου συνομιλεί με την Άννα Γαλανού για το vivlio-life.gr


«Ψάχνω χρόνια για μια αγάπη που θα με κάνει να γονατίσω μπροστά της, που θα δώσει νόημα σ’ όλες αυτές τις στιγμές και τις λεπτομέρειες που συνιστούν την αληθινή ζωή. Δύσκολο πράγμα η αγάπη, πολύ δύσκολο».

«Η καρδιά δεν λαθεύει, ξέρει να διαλέγει και να πονάει ξέρει»…

«Εσύ δεν διαλέγεις με την καρδιά σου, γιε μου, με τα μάτια σου διαλέγεις και με το σώμα. Άμα σε πονέσει από την αρχή η καρδιά, τότε ναι, τότε μόνο διάλεξες σωστά».

«Πόσο μελαγχολικό είναι να περιμένεις. Κάτι, οτιδήποτε. Πόσο μακραίνει ο χρόνος, πόσο θαμπώνουν οι μέρες, πόσο ξεθωριάζουν οι χαρές. Καμιά φορά αναρωτιόμουν αν ήμουν εγώ ο απαιτητικός της ζωής, εκείνος που ήθελε να γίνεται καθετί στην ώρα του…ή μήπως συνέβαινε ακριβώς το αντίθετο; Μήπως άφηνα πάντα πολλά περιθώρια, μήπως ήμουν πολύ υποχωρητικός;»

«Έτσι όμως είναι η ζωή, ένας κύκλος. Όλα ξεκινούν και τελειώνουν από εκεί που άρχισαν, τίποτα δεν γίνεται στην τύχη. Όλα συμβαίνουν για κάποιον λόγο, γεγονότα και καταστάσεις, είτε καλά είτε όχι, οδηγούν κατά έναν περίεργο τρόπο στην αλήθεια, στην εξιλέωση, στη συγγνώμη, στην απονομή δικαιοσύνης».

ΕΡΤ 3 - Συνέντευξη στην Φωτεινή Μπαλογιάννη

Η συγγραφέας των best sellers Άννα Γαλανού στον 9,58Fm της ΕΡΤ3

          με αφορμή το τελευταίο της βιβλίο «Όταν φεύγουν τα Σύννεφα» Εκδόσεις Διόπτρα 

ΒΙΒΛΙΟ ΤΗΣ ΠΑΡΕΑΣ: Η άποψη μας για το "Όταν Φεύγουν τα σύννεφα" Άννα ...

ΒΙΒΛΙΟ ΤΗΣ ΠΑΡΕΑΣ: Η άποψη μας για το "Όταν Φεύγουν τα σύννεφα" Άννα ...:  "Όταν Φεύγουν τα σύννεφα" Συγγραφέας: Άννα Γαλανού Εκδόσεις: Διόπτρα            

Δεν είναι η πρώτη φορά που διαβάζω βιβλίο της Άννας Γαλανού, αλλά σε αυτό το βιβλίο εντόπισα μια ιδιαίτερη καινοτομία, ενα ιδιαίτερο ταλέντο που αποδεικνύει πόσο μεστή, πολύπλευρη και εξελισσόμενη συγγραφέας είναι...

http://vivliopareas.blogspot.gr/2016/06/blog-post_9.html

ΚΡΗΤΗ TV - ΚΑΛΟ ΜΕΣΗΜΕΡΙ

Όταν Φεύγουν τα Σύννεφα - Το νέο μυθιστόρημα της Άννας Γαλανού

Παρουσίαση στο Ρέθυμνο

Βιβλιοπωλείο Κλαψινάκης - Ρέθυμνο
Παρουσίαση : Δρ Μανώλης Καμπανάκης - Στέλιος Μπαγουράκης 

Συνέντευξη στον Μαρίνο Κουνάδη

Η Άννα Γαλανού στην εκπομπή "notebook" 
του Team Fm 102 (Ρέθυμνο)

Δευτέρα, 16 Μαΐου 2016

Κριτικη βιβλίου από τον Πάνο Τουρλή

Όταν φεύγουν τα σύννεφα, της Άννας Γαλανού

Επιμέλεια άρθρου:  

Ένα υπέροχο γαϊτανάκι χαρακτήρων, με πολύ βαθιά γνώση της ανθρώπινης ψυχολογίας, αδίστακτη καταβύθιση του μαχαιριού στο κόκαλο κι ένα κείμενο που καταφέρνει να δείξει πολλές πλευρές των προσωπικοτήτων που έχουμε για πρωταγωνιστές και να φωτίσει ομοιόμορφα κάθε χαρακτηριστικό τους. 


ΣΥΝΈΝΤΕΥΞΗ - SigmaLive Magazine

Μετά την επιτυχία του μυθιστορήματος της «Σμαράγδι από βροχή», η Άννα Γαλανού επιστρέφει με μία ακόμα δυνατή ιστορία. 
Με αφορμή τη παρουσίαση του νέου της βιβλίου «Όταν φεύγουν τα σύννεφα» στη Κύπρο*, επικοινωνήσαμε με την συγγραφέα και μας μίλησε για το καινούργιο μυθιστόρημα της που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Διόπτρα. Η μοίρα φέρνει μητέρα και κόρη αντιμέτωπες με την ίδια πηγή κακού. Πάθος, αγάπη, έρωτας, θαυμασμός, μίσος, διαζύγιο, εκβιασμός, φόνος, θάρρος, δύναμη, αλήθεια, πόνος, όλα απεικονίζονται στο νέο μυθιστόρημα της Άννας Γαλανού.
http://mag.sigmalive.com/article/7372/anna-galanoy-ena-psema-oso-aplo-ki-fainetai-panta-kryvei-mesa-toy-fovo#sthash.LO0AwcMQ.dpuf

http://apopseiskaieikones.annagalanou.gr/

Συνέντευξη Artpress

Ένα ψέμα, όσο απλό κι αν φαίνεται, πάντα κρύβει μέσα του φόβο


Συνέντευξη στον Βασίλη Κάργα 

Artpress Παραμεθόριες ματιές στον πολιτισμό

http://artpress.sundaybloody.com/?it_books=%CE%AC%CE%BD%CE%BD%CE%B1-%CE%B3%CE%B1%CE%BB%CE%B1%CE%BD%CE%BF%CF%8D-%CE%AD%CE%BD%CE%B1-%CF%88%CE%AD%CE%BC%CE%B1-%CF%8C%CF%83%CE%BF-%CE%B1%CF%80%CE%BB%CF%8C-%CE%BA%CE%B9-%CE%B1%CE%BD-%CF%86

«Μοσχοβολούσαν οι μενεξέδες όπως μοσχοβολούσε και η ΖΩΗ και τότε, αποφάσισα ν’ ακολουθήσω τη μυρωδιά».

Παρασκευή, 1 Απριλίου 2016

ΒιβλιοΑναφορές: Συζητώντας με την συγγραφέα Άννα Γαλανού!

ΒιβλιοΑναφορές: Συζητώντας με την συγγραφέα Άννα Γαλανού!:      30 Μαρτίου σήμερα και το νέο βιβλίο της Άννας Γαλανού το «Όταν φεύγουν τα σύννεφα» απέκτησε μια θέση στις προθήκες των βιβλιοπωλε...


Ερώτηση: Από τις 30 Μαρτίου το νέο σας πόνημα, το «Όταν φεύγουν τα σύννεφα», θα αποκτήσει μια θέση στις προθήκες των βιβλιοπωλείων! Αφού σας ευχηθώ να είναι καλοτάξιδο, θα σας ζητήσω να μας το παρουσιάσετε με τον δικό σας μοναδικό τρόπο.
Ευχαριστώ πολύ για τις ευχές σου Δήμητρα. Το νέο μου βιβλίο ‘’Όταν Φεύγουν Τα Σύννεφα’’, είναι ένα σύγχρονο μυθιστόρημα 552 σελίδων με πέντε κεντρικούς ήρωες. Περιγράφω μια ιστορία γεμάτη ένταση, με απρόβλεπτες εξελίξεις και με έντονες συναισθηματικές καταστάσεις. Ο έρωτας κυριαρχεί σε όλες τις μορφές του, όπως και η αληθινή, η πραγματική αγάπη που υπερπηδά σκοπέλους για να νικήσει στο τέλος και να δικαιωθεί.

Ερώτηση: Ποιο ήταν το πρώτο ερέθισμα που έπλασε στο μυαλό σας την υπόθεση του νέου σας πονήματος;
Μια βόλτα στο Καβούρι και ένα από τα ελάχιστα παλιά αρχοντικά που έχουν απομείνει πια εκεί.

Ερώτηση: Ποιος από τους ήρωες του νέου βιβλίου σας είναι ο αγαπημένος σας ήρωας; Και ποιος σας ‘’ταλαιπώρησε’’, είτε ψυχολογικά, αφού απείχε πολύ από τον δικό σας ψυχισμό, είτε τεχνικά, να τον αποτυπώσετε στο χαρτί;
Από τον δικό μου ψυχισμό δεν απέχει κανένας, όλοι έχουν συγκεκριμένη θέση στο μυθιστόρημα και χωρίς κάποιον απ’ αυτούς δεν θα υπήρχε καμιά ιστορία. Ναι σίγουρα η δική μου ψυχολογία απέχει παρασάγγας από τον Αλέξη π.χ. έναν κεντρικό ήρωα του βιβλίου, όμως δεν πιέστηκα να τον περιγράψω, γιατί ο ρόλος που του έδωσα εξαρχής ήταν συγκεκριμένος.

Ερώτηση: Διαβάζοντας ένα βιβλίο ψάχνω πάντα κάτω από τις λέξεις τα μηνύματα που ίσως θέλει ο συγγραφέας να μεταφέρει στους αναγνώστες του. Μπορείτε να μοιραστείτε μαζί μας ένα μήνυμα που οι ήρωες του βιβλίου σας θέλουν οπωσδήποτε εμείς οι αναγνώστες να το ''παραλάβουμε'';
Πάντα στέκομαι στις αξίες που όλοι μας έχουμε μέσα μας. Όλα μου τα βιβλία είναι ανθρωποκεντρικού χαρακτήρα και εκείνο που με απασχολεί τόσο στις ιστορίες που περιγράφω, αλλά και σαν άνθρωπο είναι η δικαίωση των ανθρώπινων αξιών και η απονομή δικαιοσύνης. Η κάθαρση. Αυτό για μένα είναι το πιο σημαντικό απ’ όλα και αυτό αναζητά και ο αναγνώστης μου από την αρχή κιόλας του κάθε μου βιβλίου.

Ερώτηση: Ποια επίθετα θα χρησιμοποιούσατε για να χαρακτηρίσετε το «Όταν φεύγουν τα σύννεφα»;
Θεωρώ ότι είναι ένα δυνατό και ανατρεπτικό βιβλίο, με μια πρωτότυπη και ξεχωριστή υπόθεση.

Ερώτηση: Πείτε μας τα συναισθήματα ή τις σκέψεις που σας συντρόφευαν την στιγμή που γράφατε την λέξη Τέλος στην ιστορία του νέου σας βιβλίου.
Ανακούφιση και λύτρωση. Το βιβλίο είχε το τέλος εκείνο που ήθελα να δώσω εξαρχής και ξέρετε αυτό δεν είναι πάντα εύκολο να γίνει. Καμιά φορά οι ήρωες σε παρασύρουν στον δικό τους ρυθμό. Πάντως ένιωσα απόλυτα ικανοποιημένη.

Ερώτηση: Ποιος διαβάζει για πρώτη φορά το βιβλίο σας ή κάποιες από τις πρώτες σελίδες του από το οικείο περιβάλλον σας; Δέχεστε την όποια κριτική του και επηρεασμένη από αυτή σπεύδετε να διορθώσετε τις όποιες παρατηρήσεις του -αν φυσικά υπάρχουν!- ή είστε ''αμετακίνητη'' σε ότι έχετε γράψει;
Ο πρώτος αναγνώστης του κάθε βιβλίου μου είναι ο σύζυγος  μου. Διαβάζει  και ο ίδιος πολύ και ακούω πολύ προσεχτικά την γνώμη και τις παρατηρήσεις του, εάν έχει. Δεν τίθεται ζήτημα κριτικής ανάμεσά μας, όμως ναι, τον ακούω αν μου πει να διορθώσω κάτι. 

Ερώτηση: Τα θετικά σχόλια των αναγνωστών σίγουρα θα σας χαροποιούν και θα αντλείτε από αυτά δύναμη για την συνέχεια! Με τα αρνητικά -αν φυσικά υπάρχουν!- τι γίνεται; Πως τα αντιμετωπίζεται; Και, εξαιτίας αυτών, έχετε σκεφτεί να κάνετε εκπτώσεις στο γραπτό σας με σκοπό να αγγίξετε και αυτούς τους αναγνώστες ή όταν γράφετε, γράφετε απαλλαγμένη από τέτοιες πρακτικές, θα έλεγα, σκέψεις;
Μετά από έξι μυθιστορήματα και πολλές άλλες συμμετοχές μου στην λογοτεχνία, έχω δημιουργήσει ένα καλό αναγνωστικό κοινό που με πιστεύει και με ακολουθεί. Τους ευχαριστώ πάρα πολύ και πιστεύω ότι οι αναγνώστες αποτελούν και την δύναμη για τον κάθε συγγραφέα. Η ιστορία του κάθε βιβλίου έχει να κάνει με το αν αρέσει ή δεν αρέσει σε κάποιον, αυτό συμβαίνει και σε μένα σαν αναγνώστρια. Μπορώ να πω ότι αυτό το βιβλίο του συγκεκριμένου συγγραφέα μου άρεσε πολύ ή λιγότερο από κάποια άλλα δικά του. Αυτό είναι απόλυτα θεμιτό. Το δικό μου κοινό έχει πολλές απαιτήσεις από  μένα, έτσι εκπτώσεις για να γράψω μια εύπεπτη ιστορία ή να χρησιμοποιήσω εκφράσεις που δεν μου ταιριάζουν, δεν θα το κάνω ποτέ.

Ερώτηση: Πότε ήρθε η συγγραφή στην ζωή της Άννας Γαλανού; Ποια ανάγκη τής ικανοποιεί;
Γράφω από οκτώ χρονών. Η πρώτη μου διάκριση στην λογοτεχνία ήταν στην Α΄ Λυκείου και από τότε δεν σταμάτησα να γράφω ποτέ. Δεν είναι θέμα ανάγκης, νομίζω ότι γεννήθηκα για να γράφω. Άργησα πολύ να εκδώσω, συνειδητά. Είχα βιοποριστικά θέματα να λύσω, γιατί ποτέ μου δεν συνέδεσα την συγγραφή με τον βιοπορισμό.

Ερώτηση: Μέσα στο γραπτό σας βάζετε αυτοβιογραφικά στοιχεία; Και όταν λέω αυτοβιογραφικά στοιχεία δεν εννοώ απαραίτητα προσωπικά γεγονότα αλλά μυρωδιές, εικόνες, συναισθήματα.
Βεβαίως και χρησιμοποιώ πολλά στοιχεία που με εκφράζουν σαν άνθρωπο, αλλιώς πώς θα μπορούσα να συμμετέχω στην ένταση των συναισθημάτων που περιγράφω. Αυτοβιογραφικά γεγονότα ποτέ μέχρι τώρα.

Ερώτηση: Στον καιρό της Κρίσης η Λογοτεχνία και η ανάγνωσή της τι μπορεί να δώσει στον μέσο πολίτη;
Είναι η καλύτερη εποχή για την λογοτεχνία, γιατί αναδεικνύει αξίες καλά κρυμμένες που οι εποχές πλασματικής ευωχίας είχαν καλύψει με τον μανδύα του νεοπλουτισμού, του ωχαδελφισμού και της δήθεν γκλαμουριάς. Ο κόσμος έκανε μια στροφή προς τον εσωτερικό του κόσμο, έχει μεγάλη σημασία αυτό. Αυτός είναι και ο μοναδικός τρόπος για να ανακαλύψει οποιοσδήποτε τον πραγματικό εαυτό του.

Ερώτηση: Για σας ποια στοιχεία σε ένα βιβλίο σας κάνουν να το χαρακτηρίσετε τελικά ως πραγματική Λογοτεχνία;
Η γλώσσα που χρησιμοποιεί ο συγγραφέας, είναι για μένα το πρώτο ζητούμενο. Η Ελληνική γλώσσα είναι ένα ανεξάντλητο πηγάδι από λέξεις, ρήματα, επίθετα, προσδιορισμούς. Θέλω να την ανιχνεύω σε κάθε βιβλίο, να την βλέπω να απλώνεται και να κυριαρχεί. Το δεύτερο που παρατηρώ είναι η δομή του κάθε μυθιστορήματος. Πως χρησιμοποιείται από τον κάθε συγγραφέα η τεχνική του παρελθόντος χρόνου. Οι διάλογοι επίσης, να μην είναι καθημερινές κοινότυπες εκφράσεις και να δένουν με το κείμενο. Στέκομαι περισσότερο σε τεχνικά χαρακτηριστικά και όχι μόνο να διαβάσω μια ιστορία. Όλοι έχουν να σου πουν μια ιστορία, αν τους ρωτήσεις, ο συγγραφέας όμως την γράφει και πρέπει να την γράφει χρησιμοποιώντας όλες τις δυνατότητες που του παρέχει η Ελληνική γλώσσα.

Ερώτηση: Τι θα συμβουλεύατε έναν πρωτοεμφανιζόμενο συγγραφέα;
Υπάρχουν νέοι συγγραφείς, πραγματικά πάρα πολύ καλοί. Χαίρομαι ιδιαίτερα γι’ αυτό. Εκείνο που λέω πάντα είναι να μην βιάζονται. Τον συγγραφέα δεν τον καθιερώνουν ούτε οι Δημόσιες Σχέσεις, ούτε ο Εκδοτικός Οίκος, παρά μόνο οι αναγνώστες. Μικρά βήματα κάθε φορά και σεβασμός στους αναγνώστες.

Ερώτηση: Ποιο βιβλίο σάς επηρέασε και έμεινε χαραγμένο στη μνήμη σας αφού πιστεύετε πως και αυτό διαμόρφωσε την σκέψη σας;
Το έχω πει και θα το λέω σε όλες μου τις συνεντεύξεις. Το βιβλίο που με επηρέασε και εξακολουθεί να με επηρεάζει μέχρι σήμερα, γιατί το έχω διαβάσει αρκετές φορές, είναι το ‘’Αναφορά στον Γκρέκο’’, του φιλόσοφου και συγγραφέα Νίκου Καζαντζάκη. Μέσα σ’ αυτό το βιβλίο βρίσκω συνεχώς κι από ένα κομμάτι του εαυτού μου που με ωθεί σε νέες αναζητήσεις. Μου επηρεάζει την ψυχολογία και μου δημιουργεί το αίσθημα της αφύπνισης. Είναι μεγαλειώδες έργο, όπως και όλα τα βιβλία του Καζαντζάκη.

Ερώτηση: Ο αγαπημένος σας σύγχρονος συγγραφέας; Και κλασσικός;
Σας τον ανέφερα πιο πάνω, είναι ο Νίκος Καζαντζάκης όμως υπάρχουν και άλλοι συγγραφείς που αγαπώ πολύ. Ο Λουντέμης, ο Μυριβήλης, ο Τσίρκας. Λατρεύω επίσης τον Οδυσσέα Ελύτη, είναι ο ποιητής που με εμπνέει και που τα άπαντα του κουβαλώ πάντα μαζί μου. Από τους σύγχρονους συγγραφείς μου αρέσει πολύ ο Ισίδωρος Ζουργός και η Ρέα Γαλανάκη. Επίσης ο Ισπανός συγγραφέας Αρτούρο Ρεβέρτε.

Ερώτηση: Προτείνετε μας ένα βιβλίο!
Στη σκιά της πεταλούδας – Ισίδωρος Ζουργός, εκδόσεις Πατάκη

Ερώτηση: Θα κάνω την ερώτηση που κάνω στους φίλους που ξέρω πως διαβάζουν: Ποιο βιβλίο διαβάζετε αυτή την περίοδο;
Διαβάζω ένα βιβλίο που έχει γράψει ο Αρχιεπίσκοπος Τιράνων Αναστάσιος και αναφέρεται στο Ισλάμ. Αυτός είναι και ο τίτλος ‘’Ισλάμ – θρησκειολογική επισκόπηση’’

Ερώτηση: Πείτε μας μια φράση που σας εκφράζει και αποτελεί για σας μότο ζωής;
‘’Η αληθινή αγάπη αντέχει στο χρόνο, στην απόσταση και στην σιωπή’’. Είναι φράση ζωής και περιέχεται στο τέταρτο βιβλίο μου, ‘’Τότε που τραγουδούσαν οι Θεοί’’

Ερώτηση: Στο ερωτηματολόγιο μου ρωτώ σχεδόν πάντα τους συγγραφείς για τα επόμενα συγγραφικά τους βήματα. Με εσάς όμως δεν θα κάνω το ίδιο, μιας και οι ήρωες του νέου σας πονήματος φαντάζομαι πως κατακλύζουν ακόμη την σκέψη σας. Θα αρκεστώ λοιπόν στο εξής ερώτημα: Πείτε μας ένα θέμα που θα θέλατε οπωσδήποτε να ασχοληθείτε σε κάποιο από τα επόμενα βιβλία σας;
Πάντα έχω διάφορα στο μυαλό μου. Ειλικρινά αυτή την εποχή δεν ξέρω να σας απαντήσω τι απ’ όλα αυτά θα με ιντριγκάρει, ώστε να ασχοληθώ το επόμενο διάστημα. Ίσως κάτι τελείως διαφορετικό αυτή τη φορά !

Ερώτηση: Κλείνοντας, και αφού σας ευχαριστήσω θερμά για τον χρόνο που διαθέσατε να απαντήσετε στις ερωτήσεις μου, θα ήθελα να δώσετε ένα μήνυμα στους αναγνώστες σας.
Το μήνυμα μου είναι ότι οι αξίες της ζωής είναι εκείνες που καθορίζουν το παρόν και το μέλλον μας, αν θέλουμε να έχουμε μέλλον. Ότι η ύλη είναι φθαρτή και χωρίς διάρκεια. Τα συναισθήματα όμως, τα βαθιά αισθήματα και η αγάπη στον συνάνθρωπό μας, όποιο χρώμα και όποια θρησκεία κι αν έχει, είναι το βασικότερο στοιχείο της ύπαρξης μας. Ίσως αυτό να είναι και ο προορισμός μας τελικά.
Κι εγώ σας ευχαριστώ πάρα πολύ.









 

Πέμπτη, 17 Μαρτίου 2016

ΑΝΝΑ ΓΑΛΑΝΟΥ - Όταν φεύγουν τα σύννεφα

To promo video του βιβλίου

 Οπισθόφυλλο
Χριστίνα και Αλέξης: Εκείνη πασίγνωστη τηλεπαρουσιάστρια, εκείνος ζάμπλουτος επιχειρηματίας. Η ευτυχία αποτελεί κενό γράμμα στη σχέση τους και οι διαδρομές τους ακολουθούν διαφορετικές κατευθύνσεις. Ένα ζευγάρι με πολλά μυστικά. Καθένας τους κουβαλά το δικό του παρελθόν. Αρκεί μια στροφή της μοίρας για να τους φέρει αντιμέτωπους με το πεπρωμένο τους.

Κώστας: Τρυφερός, ρομαντικός και βαθιά ερωτευμένος με την Χριστίνα. Ένας κατ’ επιλογήν μοναχικός άνθρωπος με μεγάλες ευαισθησίες που ψάχνει την αληθινή αγάπη. Ένας άνδρας που οι περιστασιακοί έρωτες δεν τον αφορούν.

Ελίνα: Η γυναίκα που κάνει την μεγάλη ανατροπή στην πλοκή της ιστορίας. Όταν εμφανίζεται στο προσκήνιο, όλα αλλάζουν αμέσως.

Φανή: Η μητέρα της Χριστίνας και Λυδία λίθος της ιστορίας


Άραγε κάποια πράγματα έρχονται τυχαία στη ζωή μας, ή μια ανώτερη δύναμη τα φέρνει στο δρόμο μας; Μπορεί το πεπρωμένο να κινεί τα νήματα του σύμπαντος να καθοδηγεί τις ζωές μας και να χαράζει το μέλλον μας; Πόσο δύσκολο είναι να του ξεφύγει κανείς; Πόσο μακριά μπορεί να φθάσει ο άνθρωπος όταν διεκδικεί την αληθινή αγάπη;
Οι πέντε ήρωες του βιβλίου ακολουθούν μονοπάτια που ποτέ δεν είχαν φανταστεί. Όλοι γράφουν τις ιστορίες τους, σε πρώτο πλάνο ‘’Όταν φεύγουν τα σύννεφα’’
ΑΝΝΑ ΓΑΛΑΝΟΥ http://annagalanou.gr/
ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΔΙΟΠΤΡΑ https://www.dioptra.gr/Suggrafeas/322/Anna-Galanou/